----------------------------------

شب جدایی

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی
چه کنم؟ که هست این ها گل باغ آشنایی

 
مژه ها و چشم یارم به نظر چنان نماید
که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

در گل ستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟
به امید آن که شاید تو به چشم من در آیی

سر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟
که شنیده ام زگلها همه بوی بی وفایی

به کدام مذهب است این؟ به کدام ملت است این؟
که کشند عاشقی را، که تو عاشقم چرایی

؟
به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردی؟ که درون خانه آیی؟

در دیر می زدم من، که یکی زدر درآمد
که: درآ، درآ عراقی، که تو خاص از آن مایی

(عراقی)

زیباترین غزل حافظ کدام است؟ 
همه غزل های حافظ دلنشین است. اما در مسیر انتخاب بهترین غزل او شاید همه متردد شوند. غزلی که در زیر میخوانید شاید یکی از آن بهترین ها باشد:

بَـرنیامــــد از تـمنّای لـبَت کــــامــم هـنوز           بَر امیدِ جامِ لَعلَ‌ات دُردی آشامم هنوز
روز اوّل رفــت دینــم، بــر سـر زلـفین تــو           تا چه خواهد شد درین سودا سرانجامم هنوز
ساقیا یک جرعه‌ای زان آبِ آتشگون که من        در میان پختگان عشق او خامم هنوز
از خطا گفتم شبی زلف ترا مشک خُتَن            میزند هر لحظه تیغی مُو بر اندامم هنوز
پــرتـو روی تـو تـا در خلوَتم دیـد آفـتــاب             میرود چون سایه هر دَم بر دَر و بامَم هنوز
نام من رفته‌ست روزی بر لبِ جانان به سَهو      اهل دل را بوی جان می‌آید از نامَم هنوز
در ازل داده‌ست مــا را ســاقیِ لعل لبت            جرعه‌ی جامی که من مدهوش آن جامم هنوز
ای که گفتی جان بده ، تا باشدت آرام جان        جان به غمهایش سپُردم نیست آرامم هنوز
در قلـــم آورد حـــافظ قـصه لـعل لــبش               آب حیوان میرود هر دم ز اقلامم هنوز

عید شما مبارک. به آرزوی این که رمضان مبارک این ماه برکت، فصل نو و آغاز نو و فرصت نو برای بازنگریستن بر آنچه زیستن در مسیر صداقت و راستکاری برای زندگی نازنین  هر کدام ما و شما باشد. و در پرتو الطاف بیکران خداوندی، سلامتی و بهروزی، طراوت و شادکامی، عزت و کامیابی را پیشاپیش در حضور عید سعید فطر آرزومندیم. یکبار دیگر عید سعید فطر را از صمیم قبل برای همه تان تبریک میگویم.

کمتر از یک هفته دیگر تا برگزاری انتخابات باقی مانده است. از هم اکنون تقریباً مشخص شده است که داکتر عبدالله عبدالله، اشرف غنی احمد زی و حامد کرزی سه نامزدی هستند که بیشترین آراء را به خود اختصاص خواهند داد. اما در بین این سه کاندید اشرف غنی احمد زی نسبتاٌ ضعیف تر بنظر می رسد، چون از پایگاه مردمی در شمال و شمالشرق برخوردار نیست، ولی در جنوب و ولایاتی مثل جلال آباد و لغمان و کنر از دیگر نامزدان محبوبیت بیشتری دارد. ستاد های انتخاباتی این نامزدان نیز سخت در تلاش جلب حمایت های بیشتر احزاب و گروه های سیاسی مردمی هستند، بعضی از این ها نیز با باد نمودن دالر و مبالغ هنگفت می خواهند بیشتر جلب توجه نمایند و بیشتر افراد را از خود بسازند. این روند تا حدی رسیده است که هفته گذشته بنابر بر تورم میزان اسعار خارجی بخصوص دالر در بازار کابل و سرای شهزاده،  نرخ دالر به طور بی سابقه خود در هشت سال گذشته، کاهش یافت. اما با وجود مصارفات و حمایت های که از چند نامزد بیشتر صورت گرفته است، آیا نتیجه انتخابات در دور اول مشخص خواهد بود؟ آنچه از قراین بر می آید این است که شاید نتیجه ها بیشتر به هم نزدیک باشند و این گمانه زنی ها که نتیجه انتخابات 50 فیصد را تکمیل نخواهد کرد و به دور دوم کشانده خواهد شد، بیشتر به گوش می رسد. اگر انتخابات به دور کشانده شود و هیچ یک نتواند بیش از پنجاه درصد آراء را کسب نماید، باید تا ماه اکتوبر منتظر بمانیم تا در دور دوم چی کسی برنده خواهد شد. این در حالی است که اکثر نظرسنجی های صورت گرفته از طرف مجامع بین المللی و داخلی انتخابات را به دور دوم پیش بین هستند.

استاد رفعت را از چند سال بدینسو می شناسم. او به عنوان یک جوان فعال و سخنور و شاعر خیلی خوب عرض اندام نمود. در تلویزیون ها به عنوان صاحبنظر سیاسی ظاهر شد و مطالبش در روزنامه های چاپی به چاپ می رسید هرچند محتوای قوی نداشت. در جامعه ی که همه امید ها بیشتر به قشر جوان است و بگمان من شاید جوانان بتوانند کشتی گیرافتاده در طوفان حوادث و منجلاب تروریزم و تریاک را به ساحل نجات برسانند، حضور جوانان با شعور و آزاده این امید را احتمالاٌ تحقق خواهند بخشید. احمد ضیاء رفعت را من از این طیف جوانان فکر می کردم، ولی صد افسوس که بعضی های مثل او شخصیت ضعیف تر از آنند که ما فکر می کردیم. اندیشه فاقد آزادگی و خود اندیشی دارند و بیشتر در پی شهرت و زر اندوزی میباشند.

 با اندک تحول به طرفی می چرخند که منافع شخصی شانرا تامین نمایند. این است که دیگر در فکر مردم و حد اقل شخصیت خودی نیستند. اخیرا مطلبی از این استاد دانشگاه کابل در روزنامه ی ویسا به چاپ رسید. او متاسفانه با این نبشته، وجود خویش را تا اوج ذلت پایین آورد. باید یادآور شد که او یکی از منتقدان سرسخت حکومت کرزی در هفت سال گذشته بود و درین اواخر عضو شورای متحد ملی هم بود که با حمایت این شورا از کاندیداتوری داکتر عبدالله عبدالله، او که رضایت به این امر نداشت از شورا به بیرون پرتاب شد و به بیراهه رفت و دیگر حیران بود که چه کند و کجا برود. بعضی از نوشته ها و جملات این آقا را به نقد و بررسی می گیریم. در قدم نخست من هم از همان شعری که خودش استفاده کرده کار می گیریم و این مصداق حال خودش است:

چو می بینی که نا بینا و چاه است ‌‌

اگر خاموش بنشینی گناه است

او در قدم اول کرزی را بدون برنامه و پالیسی مشخصی در دور دوم ریاست جمهوری میداند و برنده شدن او را دوام همین حکومت و اداره ناکام باید دانست، رییس جمهوری که جناب رفعت در یکی از اشعارش از او چنین یاد می کند:

نشانده اند به کرسی شجاع شاه دگر

نهاده اند سرما و تو کلاه دگر

. . . .

ببسته اند چنان باب آشتی یاران

که غیر جنگ نمانده است هیچ راه دگر

ولی امروز به قول معروف با ناخراباتی که با یارانش انجام داد (شورای متحد) از کرزی با همه این اوصاف حمایت می کند.

رفعت حمایت از داکتر عبدالله را بازگشت به گذشته خوانده و با فکر کوتاه خود طوری تعبیر می کند اگر داکتر عبدالله برنده شود جنگهای تنظیمی بار دیگر در کابل شروع می شود و حکومت بدور از دموکراسی، عدم پایبندی به اخلاق سیاسی، تنظیم گرایی به جای مردم گرایی . . . را برای حکومت آینده پیشبین است.

 رفعت صاحب! شاید شما کودکی بیش نبودید و حتما قضایا را نمی توانستید تحلیل کنید و امروز هم فاقد این استعداد هستید که بدانید چرا بعد از پیروزی مجاهدین کابل به ویرانه تبدیل شد، ملت افغانستان خیلی خوب این امر را میدانند و این نوشته ضرورت به گفتار این موضوع ندارد  و مردم ما شناخت خیلی خوب از داکتر عبدالله دارند، او دران وقت سخنگوی وزارت دفاع بود که برای گریز از بحران حاضر شدند وزارت دفاع را به گلبدین واگذار نمایند تا راکت باران کابل را متوقف کند. حکومت دوران گذشته را به تنظیم گرایی بجای مردم گرایی متهم می کنی در حالی که فراموش کردی که حکومت امروز در دست یک خانواده و تیم ناکام است. یا شاید امروز گلویت را چرب کرده اند که دیگر زبانت نمی گردد از حکومت فعلی به بدی یاد کنی. تو خودت در یکی از اشعارت حکومت قبلی و فعلی را چنین تلفیق می کردی:

آن جنگ ها نشانه ی آزاد زیستن

این صلح ها نمایش اشغال دیگری

او در ادامه نوشته خود جبهه ملی را که از عبدالله حمایت کرده به باد انتقاد می گیرد و تمام همایش های آنهارا تنها در سخن بسنده می کند و از شورای متحد ملی که زمانی عضو برجسته و باری هم رییس دوره ی این این شورا بود و گویا کسان همفکر و هم اندیشه دور هم در این شورا جمع شوده بودند، و امروز وقتی از داکتر عبدالله حمایت می نماید حرفی بمیان نمی آورد چون میداند کار شورا و جبهه معقول و سنجیده شده است. کاش اینها هم امکانات کرزی را میداشتند تا افرادی مثل رفعت را با پول بخرند، اما باید یادآوری کرد که جبهه و شورای متحد جای افرادی سست عنصری مثل تو نیست و اینجا عده ی از آزاد اندیشان و ترقی خواهان و میهن دوستان کشور جمع شده اند.

متاسفانه آقای رفعت عفت کلام را شکسته و مستقیما بالای شخصیت داکتر عبدالله تجاوز می کند و او را از نگاه تخصص ضعیف می شمارد که بعد از فراغت از دانشگاه نتوانست به کار مسلکی اش ادامه دهد. باید گفت که داکتر عبدالله بعد از تخصص برای چند سال در شفاخانه نور ایفای وظیفه کرده است و بعد با گرم شدن سنگر های جهاد او راهی کوه و دره شد و زندگی مملو از رفاه و آسایش را کنار گذاشت  و نخواست مثل من و تو باقی بماند و خواست به درد و زخم های برادران مجاهدش در سنگر جهاد کمک نماید و سالهای طولانی التیام بخش زخم های برادران من و تو بود و فقط نظر به استعداد سیاسی و سخنوری که داشت بعد از پیروزی مجاهدین به سمت سرپرست وزارت خارجه تعیین و یگانه زبان گویای من و تو در دوران اشغال سیاه بود. او جهان را از دردی که من و تو میشکشیدیم آگاه می کرد. حضورش در سازمان ملل و دیگر مجتمع های بین المللی نه از روی شوق که از روی استعداد و ضرورت مبرم جامعه من و تو بود.

او با وجودیکه وضع کنونی را نامطلوب می داند اما پیروزی داکتر عبدالله را بدتر شدن اوضاع خوانده و در تلاش جلب حمایت برای بادار وفادارش یعنی کرزی می باشد. این را میدانیم که حکومت حامد کرزی نتوانست وضع و مشکلات مردم را بهتر از آنچه بود بسازد، فقر بیداد می کند امنیت روزبروز وخیم تر شده می رود و امروز من و تو حتی در خانه ما در مرکز در امن نیستیم و اگر بفهمند که احیاناٌ جناب رفعت صاحب صد هزار دالر شده است همین امروز اختتافت می کنند. پس باید راه چاره بهتری سنجید به عنوان یک جوان این و من و تو امثال ما هستیم که باید کینه توزی ها و عقده مندی ها را کنار بگذاریم باید منصفانه و سنجیده سخن بگوییم و راه حل بهتری برای آینده کشور خویش بسازیم. با  ایجاد تغییر در سرنوشت سیاسی کشور و ایجاد فضای دوستی و خود باوری میتوانیم وضع را بهتر بسازیم.

شناخت من از تو از داکتر عبدالله و جبهه و شورای متحد احتمالاٌ به یک سطح است اما آنچه تو نوشتی من از عرق شرم تر شدم، امیدوارم دلایل منطقی بر آنچه گفتی داشته باشی و الا دیگر نمیشود به هیچ کسی اعتماد کرد. حیف دانشگاه  و وا بحال آن دانشجویانی که تو استاد شان بودی. نام خیلی نیک و با ارزشی داشتی ولی امروز تا اوج ذلت خویش را فرو آوردی.

 رییس جمهور دولت دوم؟

کمتر از 20 روز تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری یا تشکیل دولت دوم باقیمانده است.  درین برهه نه تنها فعالیت کاندیدان ریاست جمهوری بیشتر شده، بلکه صف بندی های سیاسی و اجتماعی در تمام سطوح ملی نیز سیر صعودی خود را می پیماید. درین میان چند کاندید مطرح هستند که گمانه زنی ها برای پیروزی  آنها بیش از دیگران است، امکان دارد بعضی از  کاندیدها با توجه به مطالعه برنامه و کاربرد کاندید دیگری به نفع او کنار برود، و این پیکار ها خیلی جدی دنبال می شوند. در اوایل برخی ها فکر می کردند که حامد کرزی رییس جمهور کنونی با استفاده از امکانات دولتی و امکانات مالی که دارد رییس جمهور بی قید و شرط کشور خواهد بود، اکثر کشور های کمک کننده و ذیدخل در امر بازسازی کشور نیز او را کاندید بی رقیب در افغانستان می دانستند، ولی بعد دیده شد که داکتر عبدالله عبدالله و داکتر اشرف غنی احمد زی نیز از جمله کاندیدان مطرح هستند و توجه اکثریت چه در داخل و چه در خارج کشور را بخود جلب کرده اند. این در حالی است که حمایت های گسترده مردمی از داکتر عبدالله عبدالله روز بروز بیشتر می شود. همایش های مردمی در هرات، سمنگان، هلمند، قندهار، بامیان و  . . .   از او یک کاندید بی بدیل و مطرح چه در سطح داخل و چه در سطح خارج ساخته است، داکتر عبدالله با شعار ”تغییر و امید“ در کارزار انتخاباتی و برنامه کامل در دل صد ها هزار تن هموطن جای باز نموده است، او از نفوذ پدرش غلام محی الدین خان سناتور قندهار در دهه هفتاد، حمایت بزرگترین گروه اپوزسیون دولت یعنی جبهه ملی، گروه مخالف دولت یا شورای ملی و ناکامی های دولت کنونی حد اکثر سود را خواهد برد. مردم حالا فکر می کنند شاید با روی کار آمدن او در دولت دوم وضعیت بحرانی کشور تغییر نماید، اقتصاد مردم بالا برود و با ایجاد فابریکه ها ضریب بیکاری نیز در کشور کاهش یابد. حامد کرزی نیز از این کمپاین ها دور نیست و چهره جدی تری نسبت به گذشته به خود گرفته است، با جلب اعتماد و حمایت مارشال فهیم و محقق که برایش کمپاین های وسیعی را در سرتاسر  افغانستان براه انداخته اند و در بعضی نقاط مورد توجه نیز واقع شده اند، که این آرزوی تمدید حکمروایی اش برای 5 سال دیگر را قوت می بخشد. ولی نیویارک تایمز در شماره 26 جولای خود مطلبی را از کارلوته گال به نشر سپرد، نویسنده با توجه به کارزارهای انتخاباتی و کمپاین های وسیعی که در افغانستان جریان دارد و مشاهدات خود، داکتر عبدالله را رییس جمهور بالقوه ی آینده ی افغانستان دانست.

 اما آیا کدام یک کاندید برنده انتخابات 88 خواهد بود؟ این پرسش را 29 اسد به طور مشخص جواب خواهد داد.

 رای مردم تعیین کننده سرنوشت

افغانستان کشوریت که بخاطر موقعیت سوق الجیشی خود همیشه مورد توجه امپراطوری ها و پادشاهان بزرگ دنیا قرار گرفته است. از حمله سکندر مقدونی گرفته تا جنگ های انگلیس و حمله اشغالگرانه ی شوری سابق که به کشور ما  جز  خرابی و ویرانی چیزی دیگری به ارمغان نگذاشت، شاهد این مدعاست. متاسفانه در سده های پسین مهره های اساسی که در کشور حکمرانی می نمایند یک نوع فکر غلام منشانه بسر می پرورانند، گویا تا به جناحی و یا کشوری بزرگی وابسته نباشند نمی توانند زمام حکومت را در دست بگیرند، این امر تا جایی در بین جامعه ما گسترش پیدا کرده که دیگر خود مردم نقش خویش را در همه امور خصوصا در امر انتخابات هیچ می پندارند و این گمانه زنی ها رایج گردیده که هر که را غرب خصوصا امریکا بخواهد، همان شخص رییس جمهور می شود. ولی باور ما برین است که امریکا و غرب تجربه خوبی درین هشت سال کسب کردند که به این ملت نمی شود تحمیل کرد! ناکامی حکومت فعلی در همه امور امنیتی، اقتصادی، تعلیم و تربیه و ضعف های بزرگی که از خود در انظار  جوامع بین المللی به نمایش گذاشت این بار کشور های حامی صلح در کشور را متیقین ساخته، که فقط و فقط افغانها هستند که میتوانند خود سرنوشت خویش را تعیین نمایند و به هیچ وجه نمیخواهند تقلبی در انتخابات صورت بگیرد و یا از جناحی خاصی حمایت نمایند. امروز همه، به آرای شما ملت احترام قایل هستند. همین طوری که شما از حکومت فعلی و حامی باندهای مافیایی اقتصادی و موارد مخدر به ستوه آمده اید، جهان نیز دیگر مایل به همکای با این گروه نیست. همه خواهان تغییر اند. تغییری که بتواند گره گشای اصلی معضلات موجود در جامعه گردد. تغییری بر بنیاد اصل دوستی و برادری بین تمام اقشار جامعه اعم از تاجیک و پشتون و ازبیک و هزاره، تغییری که بتواند امنیت سراسری را در کشور تامین نماید تا همه در صلح بسر بریم.